Ruim anderhalf jaar mochten we haar begeleiden tijdens haar re-integratietraject. Een rasechte vakvrouw met een enorme dosis doorzettingsvermogen, die door een ernstige aandoening en een intensief behandeltraject noodgedwongen aan de zijlijn van de arbeidsmarkt kwam te staan. Langzaam ging het steeds iets beter. Haar motivatie om weer aan het werk te gaan was groot, maar haar energie en concentratie bleven achter. “Hoe kan ik me ooit weer concentreren en een stuk tekst lezen? Als de Libelle al niet lukt, hoe moet een boek of een lange tekst op HBO-niveau dan ooit weer haalbaar worden?” Terechte vragen. Vragen die veel mensen herkennen na een zware periode van ziekte en herstel. Hoe ontdek je waar de grens ligt? En hoe train je dat weer? Is het überhaupt haalbaar?
Stap voor stap weer in beweging
Samen gingen we op zoek naar mogelijkheden in plaats van beperkingen. We regelden een praktijkplek bij een werkgever waar zij open kaart kon spelen over haar energieniveau en belastbaarheid. Dat alleen al gaf haar energie: een werkgever die bereid was haar een kans te geven. Ze ging serieus aan de slag. Gestaag, gedisciplineerd en met volle inzet. Soms zelfs iets té enthousiast, iets wat nu eenmaal bij haar karakter hoort. Zoals ze in Twente zeggen: “Doar doo’j niks an.” Ze startte met administratieve werkzaamheden zonder tijdsdruk. Korte, overzichtelijke taken zonder lange teksten of ingewikkelde concentratiemomenten. En dat ging goed. Langzaam kon het tempo omhoog. Taken werden uitgebreider en complexer. Waar eerst kleine stappen nodig waren, ontstond na verloop van tijd steeds meer vertrouwen. Na drie maanden voerde ze alweer werkzaamheden uit op haar eigen opleidingsniveau.
“Het voelde alsof mijn hersenen weer wakker werden”
Haar coach vroeg haar op een gegeven moment hoe het uiteindelijk gelukt was om het lezen en concentreren weer op niveau te krijgen. Haar antwoord: “Het was net alsof mijn hersenen in slaap waren gesust en langzaam weer wakker werden gemaakt.” Ze vervolgde: “Ik vergelijk het wel eens met een oude typemachine. Die moest je ook eerst leren kennen voordat je er weer lekker hard en snel op kon typen.” Door de werkzaamheden in de praktijk op te bouwen, gingen “de laatjes in haar hoofd” weer open.
Klaar voor een nieuwe stap
Daarna was ze klaar voor de volgende fase: solliciteren naar betaald werk. Hoe geweldig is dat? Fulltime werken zal waarschijnlijk niet meer haalbaar zijn, maar dat hoeft ook niet. Haar toekomstige inkomen wordt aangevuld vanuit de WIA, waardoor er ruimte ontstaat voor een duurzame balans tussen werk en belastbaarheid. En juist dát is waar re-integratie om draait: niet terug naar hoe het was, maar samen ontdekken wat wél mogelijk is.
Iedereen heeft een eigen route
Met dit verhaal willen we niet zeggen dat herstel voor iedereen hetzelfde verloopt. Ieder mens is uniek. Iedere beperking kent zijn eigen gebruiksaanwijzing.
Maar wat we wel geloven, is dat er vaak meer mogelijk is dan iemand op voorhand denkt. Daarom gaan wij graag samen het avontuur aan om grenzen opnieuw te ontdekken én soms voorzichtig te verleggen.
[Contact opnemen]